Interview Colin Montgomerie, golfers magazine april 2008
Tekst: Jan Kees van der Velden, Fotografie: Leo Vogelzang
De achtvoudige winnaar van de order of Merit, de man die 31 keer een titel behaalde op de europese tour en die sinds jaar en dag een van de steunpilaren in de Ryder Cup is, heeft ook het talent om topbanen te ontwerpen. The Dutch, bij Gorinchem, wordt een van de paradepaardjes van Colin Montgomerie.
Deze weken is bij het Zuid-Hollandse plaatsje Spijk begonnen met de aanleg van The Dutch. Met de Made In Scotland Golf Professionals als opdrachtgever en eigenaar krijgt Nederland er een zeer bijzondere golfcourse bij. Een baan die voor de gewone amateur een belevenis wordt om te spelen, maar ook een die straks helemaal klaar is voor een groot internationaal kampioenschap. Architect en opdrachtgever nemen er de tijd voor. Niet eerder dan de zomer van 2010 is The Dutch klaar om bespeeld te worden. En dat grote kampioenschap? Niet eerder dan 2011, liefst nog een jaar later. We willen de baan echt laten rijpen’, zegt Phil Helsby, directeur van The Dutch over het project dat ruim dertig miljoen euro gaat kosten. ‘Maar dan zijn we ook echt klaar voor een Open. Dat gaat er zeker komen. Bovendien zullen dan waarschijnlijk ook de volgende achttien holes aangelegd zijn.’
Ambitie genoeg dus bij Made In Scotland, het bedrijf dat in 2001 door een groep veelal Schotse pro’s en ondernemer Leen Zevenbergen werd gestart en dat uitblinkt in alles dat met golf en relatiemarketing te maken heeft. Een eigen toernooi, dat heeft Made In Scotland al. In 2007 stak men de nek uit met de organisatie van het Dutch Futures, een wedstrijd van de Challenge Tour, die op Houtrak werd gespeeld. Dat toernooi krijgt eind september een vervolg. En nu dus een eigen baan. En wat voor een.
‘We zijn niet over een nacht ijs gegaan bij de keuze van de architect’, aldus Helsby. Zijn oude leermeester en mentor Billy McCondichie brengt ons van het vliegveld van Glasgow naar Gleneagles, vlak bij het huis van Montgomeries aanstaande echtgenote Gaynor Steele. Terwijl McCondichie (vijftig jaar achtereen pro op dezelfde baan!) zijn Jaguar door het witte, maar zonnige Schotse landschap manoeuvreert, geeft Helsby fijntjes aan dat Monty de enige was die de opdracht aanvankelijk weigerde. ‘Alle anderen zeiden “ja”, maar Colin vond het terrein te klein. We moesten maar terugkomen als we extra grond hadden verworven. Met zo’n man wilden we zeker in zee.’ Alles moet straks van topniveau zijn op The Dutch. Voor 650 privépersonen is er een lidmaatschap te verwerven en er zijn 350 lidmaatschappen gereserveerd voor corporate leden. ‘Nagenoeg zonder publiciteit zijn er al ruim 600 certificaten verworven’, zegt Phil Helsby.
Dat het clubhuis van The Dutch ook uitstekend zal zijn, behoeft geen uitleg. Er worden ook lodges gebouwd waar leden en hun relaties kunnen logeren. De oefenfaciliteiten worden meer dan first class. Als de eerste achttien holes klaar zijn - voor de tweede baan is nog geen ontwerper aangewezen - zullen minimaal 55 mensen op The Dutch werken. ‘Waarvan vijftien als greenkeeper’, zegt Helsby. ‘Een half jaar voor de opening is iedereen aan het werk. We willen bij de opening helemaal klaar zijn, niets wordt aan het toeval overgelaten.’ De baan alleen al zal een oppervlakte van ruim zeventig hectare krijgen en het moet een inland linkscourse worden: glooiend, weinig echte hoogteverschillen en niet al te veel bomen. Wel - we zien dat meteen voor ons - tal van soorten en kleuren wuivend gras. Helsby: ‘Samen met European Tour Design heeft Montgomerie de baan ontworpen die we bij Made In Scotland in gedachten hadden. De wereld begint te ontdekken hoe goed Colin als architect is. Ik geloof dat zijn fee inmiddels al verdubbeld is. We waren mooi op tijd.’ ‘Een andere reden dat we voor Montgomerie hebben gekozen’, aldus Helsby, ‘is dat hij een hands-on designer is. Niet een grote naam die wat schetsjes maakt, vervolgens zijn handtekening zet, het werk aan anderen overlaat en bij de opening eens komt kijken. Colin komt een paar keer naar Nederland. Op afspraak, maar ook onverwachts.’
SCHOONFAMILIE
Het clubhuis van Gleneagles is om acht uur in de ochtend nog leeg. Het rijke Schotse ontbijt staat echter klaar. Dat komt goed uit voor Montgomerie, want ook hij heeft nog niet gegeten. De Schot vertelt over zijn drukke schema, maar eveneens over zijn aanstaande huwelijk. ‘Op 19 april, op Loch Lomond’, zegt hij. ‘Maar de voorbereidingen zijn al gestart.’ Monty is dan ook blij dat er de komende weken nog andere dingen op het programma staan, zoals het spelen van toernooien en zijn design business. Vorig jaar augustus waren we al op Gleneagles om te zien hoe Joost Luiten het de week na het KLM Open zou doen. Op de dag voor het Johnnie Walker Championship kondigde Montgomerie zijn verloving aan. Toen gaf hij aan dat de aanstaande Mrs. Montgomerie niets van golf wist. ‘We zijn in het stadium dat we het niet meer over handles en sticks, maar over grips en clubs hebben’, zei Montgomerie toen. De vraag rijst of Gaynor nu iets verder is. ‘No’, antwoordt Montgomerie met een grote glimlach. ‘We zijn nog steeds in dat stadium. Ik denk dat haar familie de enige in Schotland is waarvan niemand, maar dan ook niemand golft. Op de ochtend van het huwelijk hebben we een golftoernooitje. Je bent op Loch Lomond! Bekijken we de lijst met genodigden en aan mijn kant is het ‘doet mee, doet mee, doet mee’. Bij Gaynor: ‘speelt niet, speelt niet, speelt niet’. Moeten we voor hen toch iets anders verzinnen...’
SUCCESSTORY
En zo schuiven we letterlijk en figuurlijk het echte gesprek in. In een sfeervol zaaltje neemt een van de succesvolste spelers (31 zeges) in de geschiedenis van de Europese Tour - alleen Severiano Ballesteros (50) en Bernhard Langer (42) wonnen meer toernooien - een paar uur de tijd om over The Dutch, architectuur, de Tour, de Seniors Tour, Tiger, de Ryder Cup en nog veel meer te vertellen. Bijvoorbeeld over 1993, toen hij op Noordwijk het Heineken Open won.
Dat was een vrij emotionele gebeurtenis, herinneren we ons. ‘Dat was het zeker’, beaamt de speler, die toen net dertig was. ‘Ik had bijna twee jaar niets gewonnen en dat zat me niet lekker. Maar op zo’n traditionele duinbaan als Noordwijk klikte het. Ik durf te stellen dat ik door mijn zege in Nederland - in een heel sterk veld - de eerste van mijn zeven Orders of Merit op rij heb kunnen winnen. De zege gaf mijn carrière echt een boost. Wie weet wat er was gebeurd als ik niet op Noordwijk had gewonnen.’ En dat terwijl Montgomerie eigenlijk niet eens naar Nederland wilde komen. Organisator Robbie van Erven Dorens praatte hem echter om. ‘Da’s waar!’ lacht Monty. ‘Ah, Robbie. Zulke kleurrijke mensen zie je niet veel meer in golf.’ The Dutch moet Montgomeries volgende successtory in Nederland worden. Phil Helsby rolt de kaart uit en de ogen van de ontwerper staan meteen op scherp.
‘Ken je Carton House in Ierland?’, vraagt hij. ‘Zo’n soort baan moet het worden. Inland links. Nadenken. Meerdere opties vanaf de tee en vanaf de fairway. Runoff area’s, false fronts, bunkers waarbij je minstens een halve slag verliest. Water dat echt in het spel komt en dat geen cosmetische functie vervult. Risk and reward. Kortom een échte topcourse.’ Carton House werd begin deze eeuw geopend en werd meteen tot de beste nieuwe baan van Europa uitgeroepen. In 2005 en 2006 werd het Iers Open er gespeeld. ‘The Dutch krijgt hetzelfde karakter als Carton House’, zegt Montgomerie. ‘Alleen is het stuk grond waar de Ierse baan op werd aangelegd groter. Niet dat het passen en meten wordt op The Dutch, integendeel. Tussen de holes zit zoveel ruimte dat spelers op verschillende holes steeds op ruime afstand van elkaar zijn. In de meeste gevallen zie je de andere holes niet. Die natuurlijk aandoende afscheidingen zijn straks ook tijdens een Open mooi plekken voor het publiek.’ De ‘papieren’ rondleiding van Montgomerie geeft aan dat de achtvoudige Ryder Cup-speler over alles goed heeft nagedacht. ‘De goede speler moet er een challenge kunnen vinden, maar de gewone clubgolfer moet er met plezier zijn ronde spelen en nog rond zijn handicap spelen ook. Die moet terug willen komen voor een nieuwe uitdaging. Daarom ook zijn de bunkers op The Dutch straks iets minder moeilijk. Op Carton House - dat vooral een baan voor de Tour moest worden - kosten je ze een hele slag, hier een halve. Maar lastig blijven ze.’
FINESSE
Montgomerie heeft acht banen aangelegd, maar The Dutch wordt zijn eerste project op het Europese vasteland. ‘Ik was blij verrast met het verzoek van Made In Scotland’, zegt hij. ‘Of het vlakke Holland een probleem wordt? Mijn eerste baan was in Dubai, The Montgomerie Dubai. Ook bepaald niet heuvelachtig... Nee, dit wordt wel een challenge. De hoogteverschillen worden niet meer dan vier meter. Je gaat in het Nederlandse landschap geen skyscrapers bouwen.’ Desondanks wordt er 600 duizend kubieke meter grond naar het terrein gebracht. In totaal wordt er een miljoen kubieke meter aarde verplaatst. Het ontwerp leert dat de bal ‘blind’ slaan geen resultaat zal opleveren op The Dutch. ‘Natuurlijk loont het om lengte hebben. Hij wordt met ongeveer 6.400 meter vanaf de backtees ook niet kort’, aldus Montgomerie. ‘Maar op The Dutch zul je je moeten afvragen of het zin heeft om alleen maar lengte te willen maken. Vaak is het beter om de driver in de tas te laten en voor positie te spelen. En rond de greens geef ik ook opties: je kunt een wedge nemen en voor de arial route kiezen. Of de ijzer-7 en chip-andrun.’ Opvallend: de meeste van de par-3’s van The Dutch worden geen monsters van 200 meter waarop je moet ‘beuken’. Finesse, daar gaat het om. ‘Exact’, beaamt de ontwerper. ‘En waarom? De meeste goede par-3’s zijn relatief kort. Bijna alle holes van Augusta National zijn veranderd, verlengd. De beste hole is en blijft de par-3 twaalfde en die is nagenoeg hetzelfde gebleven. En wat dacht je van de Postage Stamp van Royal Troon? Niet meer dan 123 yards en een potential card wrecker. Sta je in de beslissende fase op de tee met niet meer dan een ijzer-9. En je hart klopt in je keel.’ Hij draait zich om en zegt tegen Phil Helsby: ‘Dit wordt straks mooi tijdens het Open op The Dutch. Iedereen gaat daar genieten.’
Wijzend op de tekening: ‘Dit is het ontwerp, maar het is papier. Straks begint het echte werk, als we de holes gaan shapen. Het uitgangspunt is helder en ook precies. Met GPS-apparatuur kunnen we op de centimeter nauwkeurig werken.’ In 2011 is Joost Luiten misschien wel een van de sterren van de Europese Tour. ‘Dat zou me niet verbazen’, zegt Montgomerie. ‘Maar Joost is niet de enige. Als ik op de drivingrange loop, zie ik Nederlanders, Noren, Zweden en straks ook nog spelers uit Oost-Europa de ene perfecte bal na de andere slaan. Ze leren wat het is om te winnen. Geweldig! Het geeft aan hoe goed de Europese Tour is. En over Nederland gesproken. Laten we Robert-Jan Derksen en Maarten Lafeber niet vergeten. Goede, steady members van de Europese Tour. En ze gaan straks wéér toernooien winnen.’ Power is the name of the new game, zeggen we. ‘Ik kan dat alleen maar beamen’, zegt Montgomerie. ‘Maar het zint me niet. We kunnen banen toch niet blijven verlengen? Ik vind dat ten opzichte van de maatschappij al onaanvaardbaar. Nog meer land voor golfbanen? En dat terwijl er zo’n gemakkelijke oplossing is: Doe iets aan de bal! Minder compressie en hij vliegt minder ver. Ik snap er niets van dat de R&A en de USGA niet besluiten om de regels te veranderen.’ ‘De ijzers met U-groeven, waarmee je de bal vanuit het hoge gras kunt laten spinnen? Weg ermee! Wedges met 64 graden loft? Verbieden! Lengte is natuurlijk mooi, maar it is time to bring skill back! De R&A en de USGA hebben samen met de Tours al iets gedaan aan het trampoline- effect en de grootte van de koppen van de drivers. Het kan dus wel.’
THE ERA OF TIGER
Een gesprek over golf kan niet zonder Woods op de agenda te zetten. ‘Zonder Tiger had ik misschien toch wel een Major gewonnen’, lacht hij. ‘Zeker het Brits Open van 2005 op St Andrews. Daarin werd ik tweede achter Tiger.’
‘Het is duidelijk: zonder Tiger zouden de Tours niet zo groot zijn, waren de prijzengelden lager en was de belangstelling van de tv en andere media kleiner. We are very privileged to play in the era of Tiger. We hadden ooit Jack Nicklaus, we hadden ooit in boksen Muhammed Ali. Nu is het ’t tijdperk van Roger Federer en Tiger Woods. En ik sla Tiger hoger aan.’
Montgomerie kent Tiger goed. Ze zien elkaar een behoorlijk aantal keren per jaar. ‘Maar echt kennen? Even samen een biertje drinken? Vergeet het maar’, zegt de Schot. ‘Tiger heeft een heel ander leven. Er is altijd iets. Niets is “zomaar”. Met Phil (Mickelson) een glas drinken? Met de nummer twee van de van de world ranking, dat is geen probleem. Maar Tiger leeft in een heel andere wereld.’
En dan: ’We gaan het toch wel over 2008 en zijn Majors hebben? Het kan hoor, de Grand Slam. The Masters, het wordt weer eens tijd dat hij daar wint. Wanneer was de laatste keer? 2005? He is overdue.’ ‘Het US Open op Torrey Pines. Hij is onklopbaar in het Buick Invitational, dat daar ook wordt gespeeld. Vijf keer gewonnen in de laatste zes jaar.’ Dus we geven hem de beker? We doen het schriftelijk af?
‘Let’s do it’, zegt Monty. ‘Da’s twee.’ ‘Weet je, het Brits Open wordt het meest tricky voor de Grand Slam. En waarom? Vanwege het weer. Je kunt daar pech hebben met de draw en dus de mogelijkheid van regen en harde wind. Dat had hij in ’98, toen Mark O’Meara er won. Dat had Tiger in het Open van 2002 op Muirfield met zijn 81 op zaterdag. Het is dus aan Onze Lieve Heer of Tiger straks niet het weer tegen heeft...’ ‘We nemen aan dat Tiger toch wint. En dan krijg je het USPGA op Oakland Hills. Smalle, lastige baan die ‘m desondanks ligt. Stel hij wint de eerste drie: dat wordt me wat in Detroit. Geweldig!’
RYDER CUP
Oakland Hills was de baan waar Colin Montgomerie in zijn single tegen David Toms het winnende punt maakte in de Ryder Cup van 2004. Het was zijn achtste optreden in het duel met de Amerikanen. Inclusief de zege van 2006 in Ierland heeft Monty nu vijf keer met de kleine gouden beker in zijn handen gestaan. ‘En ik wil er in september voor de negende keer bij zijn’, zegt hij fel. ‘Ik zal er hard om moeten spelen, want de concurrentie is sterk. Met mijn bijna 45 jaar moet ik ook steeds honderd procent geven. Er waren tijden dat ik ook met minder inzet kon winnen. Kan niet meer! In de eerste plaats omdat ik een veertiger ben, maar ook omdat het niveau op de Europese Tour zo is gestegen. Toen ik in ’88 debuteerde waren er misschien twintig spelers die konden winnen. Nu zijn dat er vijftig. Minstens!’
‘Het wordt straks tough op Valhalla in Kentucky. Heel zwaar. De Amerikanen hebben hun systeem zo veranderd dat het team veel sterker wordt. In de eerste plaats speelt het nieuwe puntensysteem de betere spelers in de kaart. Vervolgens hebben ze nu vier wildcards en bovendien worden die een paar weken later dan voorheen bekendgemaakt. Amerika heeft vijf van de laatste zes Ryder Cups verloren en dat zint ze in het geheel niet.’ ‘Door Paul Azinger tot captain te benoemen, heeft de Amerikaanse PGA een goede zet gedaan. Hij heeft precies de dingen gedaan om zijn team veel sterker te maken. Kijk maar eens wat er twee jaar geleden op de K Club gebeurde. Amerika had toen vier rookies, waarvan er twee eigenlijk niets eens een paspoort hadden. Tekenend! Team USA won in de singles drie parijen: Tiger en de twee wildcards, Scott Verplank en Stewart Cink.’
‘Maar dat wil niet zeggen dat Europa straks kansloos is. We hebben de ervaring en de goede spirit. Komt omdat we gewend zijn om met elkaar op trekken. Je ziet hier ’s avonds acht spelers met elkaar naar een restaurant lopen. De Fransen en Spanjaarden vieren feest als een landgenoot wint. Zie jij al acht Texanen bij achttien staan als iemand uit de staat gaat winnen? No way!’ Nick Faldo wordt - als het goed gaat - straks Monty’s zevende captain. ‘Onze start was niet geweldig, want Nick had wat ongelukkige uitspraken gedaan. Werd me dat opgeblazen! Ik las het op Ceefax, Sky News berichtte er over. Ik dacht dat er iets vreselijks was gebeurd...’ ‘Enfin, de plooien zijn weer gladgestreken en ik vind het mooi dat Nick me in de Seve Trophy de eerste single liet spelen. Tegen Robert Karlsson en da’s een taaie. Gelukkig won ik.’ ‘Voor alles wil ik voorkomen dat ik in de categorie mogelijke wildcards ga belanden. Ik moet er voor zorgen dat Nick straks zijn picks goed kan bepalen. Ik ben de enige die dat in de hand heeft.’ ‘Faldo zal ongetwijfeld een goede captain zijn. Anders, maar goed. Alle captains die ik heb meegemaakt, waren overigens anders: Sam Torrance, the gambler, Bernard Gallacher, listened to his players, Bernhard Langer, de ambassador, Ian Woosnam, had a great team.’ Lachend: ‘Ian kon twee jaar geleden iedereen met iedereen laten spelen. Zo sterk waren we.’
CAPTAIN IN 2014
In de proshop van Gleneagles worden al polo’s, sweaters en jacks verkocht met ‘Ryder Cup 2014’. Over zes jaar wordt het duel op de Schotse baan gespeeld en iedereen denkt, en weet, dat Colin Montgomerie dan de captain van het Europese team is. In eigen land. ‘That’s the goal’, zegt hij eerlijk. ‘Er was even sprake van 2010 maar dat vind ik te vroeg. Dan ben ik 47 en ik wil nog proberen me te plaatsen.’ In 2014 is Monty dus 51 en dat zou wel eens zijn laatste jaar als Tour speler kunnen zijn. ‘Mijn kaart verloopt als ik 52 ben’, zegt hij. ‘En je gaat mij niet op de Senior Tour zien. Niet in Europa, niet in de VS. Nee, ook niet in het Brits Senior Open. Het is afgelopen als ik niet meer op topniveau kan spelen, zoals ik wil spelen. Alleen de top telt.’ Hij kijkt me recht aan. ‘Dit is geen grap, dit is geen loze belofte.’ De Schot is all business. Dus wordt ook The Dutch een succes.
Download hier het interview als PDF (1.7 MB)
